Menselijk vernuft

Menselijk vernuft is verbluffend. We passen ons aan als de grond onder onze voeten verschuift, we vinden woorden voor wat schuurt, we ontdekken paden waar je eerst alleen mis zag. Dat vernuft is geen slimheid en geen kwestie van een blauwdruk hebben. Het is het vermogen om te schakelen: tussen wat was en wat kan, tussen angst en verbeelding, tussen vastzitten en opnieuw beginnen. Dat noem ik schakelkracht.

Je ziet het zelden op een podium. Het zit in de professional die na tegenslag zich toch herpakt, in de leider die een conflict laat kantelen naar een gesprek, in de mantelzorger die kracht vindt waarvan ze niet wist dat die er was, in de manager die zijn rol opnieuw uitvindt als de oude niet meer past.

En toch ligt die kracht niet altijd binnen handbereik. Vermoeidheid, twijfel en oude verhalen als ik ben er nog niet klaar voor of ik moet het alleen doen leggen er een deksel op. Dan voelt het alsof er niets meer in zit.

Maar vastzitten is geen bewijs dat het vermogen ontbreekt. Meestal zit het gewoon even verstopt, onder een laag gewoonte, controle en moeheid. Gestold verlangen.

Mijn uitnodiging is dus niet om iemand anders te worden. Het is om terug te keren naar wat al in je wortelt: je waarden, je ervaring, je intuïtie, de mensen om je heen, je verbeelding en je vrijheid om te kiezen. Niet iets toevoegen, maar ontketenen wat er al is.

Dus misschien is de vraag van vandaag niet wat je nog moet leren, maar wat je vergeten bent dat je al kunt.