Vervelen was geen optie.

Op deze foto ben ik 11. Mijn moeder, mijn zusje en ik op vakantie. Mijn vader maakte de foto van ons drietjes voor de vouwwagen.

Kamperen natuurlijk. Altijd op pad met een stok en een mes. Stenen zoeken. Slakken en hagedissen vinden. Dingen bouwen waarvan niemand zich afvroeg of ze wel veilig waren.

Thuis was het niet veel anders.

Alleen daar zijn geen foto's van.

We bouwden boomhutten. Groeven boskuilen. Maakten ons eigen honk in verlaten gebouwen. Slagbal op het veld achter ons huis. Blikspuit op straat, want toen hadden mensen nog 0-1 auto's per gezin. Buiten zijn totdat je naar binnen werd geroepen.

Ik mis mijn moeder. Ze overleed een paar jaar geleden na een lange 'vervelende' periode.

Hoe ze naar me keek. Haar zachtheid vooral. Hoe weinig ze nodig had om het goed te hebben.

Ik kwam vandaag de foto tegen en voelde dat de-stok-het-mes-en-buiten een verhaal vertelt dat groter is dan mijn herinnering.

Want ik denk dat iedereen die in de jaren zeventig geboren is, is opgegroeid in een wereld die niet meer bestaat. Niet beter in alles. Zeer zeker niet. Maar wel met iets wat tieners en twintigers nu veel minder vanzelfsprekend meekrijgen.

Ongestructureerde tijd.

Geen telefoon. Niet je locatie delen. Geen eindeloze stroom vermaak. En vooral: geen volwassene die voortdurend bedacht wat je vervolgens kon gaan doen.

Er was één zin die volgens mij een hele generatie heeft gevormd:

“Zoek zelf maar iets om te doen. Anders weet ik nog wel iets voor je.”

We wisten allemaal precies wat dat betekende. Al je daarna nog zei dat je je verveelde, stond je vijf minuten later handdoeken op te vouwen of met de stofzuiger in de handen.

Dus verzonnen we iets.

Altijd.

Ik heb opgezocht wat dat is. Onderzoekers er een mooie term voor: self directed executive functioning. Vrij vertaald: zelfgestuurd doelgericht handelen. Zelf bedenken wat je gaat doen, keuzes maken, problemen oplossen en bijsturen zonder dat iemand je vertelt hoe.

Onderzoek van de University of Colorado Boulder vond een verband tussen meer tijd in minder gestructureerde activiteiten en sterker zelfgestuurd executief functioneren bij kinderen. Ik denk dat daar iets zit zit van de magie van die jeugd.

We leerden risico's inschatten door ze te nemen. Problemen oplossen omdat er niet meteen iemand kwam helpen. Geduld hebben en tevreden zijn met wat er is, omdat niet alles direct beschikbaar was. En onszelf vermaken omdat verveling geen probleem was dat iemand anders voor ons hoefde op te lossen.

Ik wil de jaren zeventig niet romantiseren.

We kregen vrijheid omdat onze ouders niet overal bij waren.

En juist daardoor leerden we wat we met tijd en beperkte middelen moesten doen.

(Hopelijk heb je dat in de tussentijd niet afgeleerd)

Zelf blijven zoeken.

Zelf iets verzinnen.

Zelf uitvogelen hoe het verder moet.

Ook als niemand je vertelt wat je moet doen.

#meanderen #mijmeren #muiten #schakelkracht